වචන දහසකින් කීවද
ඔබ එන්නේ නැතිබව දනිමි
මම දැන් හොඳින්
 දහසක් කඳුලු හෙලා
පැතූවෙමි ඔබව
ආවේ නැත ඔබ

මහා තනියක් මට දැනේ
කියන්න අම්මේ මට
ඔබේ ආත්මය සැනසුනද
කොතැනක
මිදුනද ඔබ දහසක් වේදනාවෙන්
ආයෙමත් ඔබ එනවානම්
සත්තකින් මගේ ලොව දෙව් ලොවක්



ඔබ සැමදාම මගේ සිතිවිලි
අතර සැරි සරයි
කොහි ගියත්
කුමක් කලත්
මා ඔබට එතරම්ම ආදරේ කල නිස

කොපමන කලක්
‍රැඳුනද මගේ දිවිය
කොතැනක ‍රැඳුනද
සතුට දුක කුමක්
මා ලඟ ‍රැඳුනද
මට ඔබව මතකයේ ‍රැ‍ඳෙනු ඇත

ප.ලි-අනුවාදයකි

අරලියා මල් පොකුරු සෙවනක
නුඹේ සුවඳ
තවමත් දැනේ මට

දුවගෙන ඇවිත්
එල්ලිගෙන
ඔබේ දෑතෙහි
කොපුල මත
තබා උණුසුම් හාද්දක්
සෙනෙහසින්
සුබපත්න්නේ
කොහොම මම අද
සුබ උපන්දිනකට

වෙබ් පි‍ටුවක
තබන්නම් සෙනෙහසින්
සටහනක්
එදා වාගෙම අදත්
ආදරෙයි ඔබට මං
අම්මේ හැමදාම..

විරාගයේ අරවින්දට..

කාලයේ දුහිවිල්ලෙන්
වැසී ගිය පෙම් පුරාවතට
පණ දුන් එකම
මිනිසා ඔබයි
මට මතක

හිතේ මෝදු උන
ප්‍රේමයේ නිර්මලත්වය
උදුරා නොගත්
 ඔබ
පණ දුන් ඒ ජීවිතය
ඔබෙන් ඈතට වෙන්ව
යනවිට
කඳුළු සඟවා බලා උන්නේ
ඔබයි
නිකැලැල් සිතින්

කාලය ඉක්මගොස්
ඔබත් සමඟින්ම
ඉතින්
දැන් විරාගයේ  ඔබ ගැන
හැමටම අමතකයි

ආදරේ බෝසත්කමක්
මිස නුරා හැඟුමක්
නොවෙන බව
කියා දෙන්නට
යළිත් නුඹ එන්න
අද හෙටම
අරවින්ද

රෝස මලක්
විල්ලුද පෙති විදා හැර
පිපී සුවදින්
ලහිරු කිරණින් අතුල
පිණි පොද
සමඟ හිනැහේ
අලුත් උදාවක

රත් පැහැ සුමුදු
සුවඳැති
එමල කාගේ
සිත් නොගන්නෙද

නෙලා ගන්නට සිත් වුවද
එපා ළංවන්න සබඳ
විල්ලුද පෙති යටින්
තියුණු ක‍ටු හිනැහේවි

ඈ සුමුදු මලක්
රුවින් දනන් මන් බඳින
ඈ සමඟින්ම වෙසෙන
තියුණු ක‍ටු ඔහුය
ආදරෙන්
ඈ රකින
සදා කල්හිම
ලඟ ‍රැ‍ඳෙන